مثل بختک

شب ها، بعضی از شب ها،نه همه آنها،نه وقتی که خوابم،آن موقعی که بیدارم. نشسته ام، تکیه داده ام به دیوار،دست هایم را گذاشته ام روی میز،قلمم را بر داشته ام، نوک قلم را سر داده ام روی کاغذ های سفید،انگار کسی نشسته است گوشه اتاق و مرا نگاه می کند....

ماهی ها و ماه

کاشکی می دونستی! آوردمت تو قصه هام. بعد از این همه سال! نمی دونم حالا دیگه رنگ موهات، بلوطی بود؟ چشات؟ عمه جون می گفت، لنز میذاری. گمون نکنم نگاتم، نگاه اون روزها باشه. راستی حرف هات چطور؟....

زخمها

این طوربه نظر می رسد، چاره ساز که مرد بسیارمحترم و د کتر خا نوادگی ما و دوست صمیمی پدر بزرگ است، هر وقت که پدر بزرگ  کاری با او داشته باشد به او زنگ بزند، او اگر حتی لیوان آبی دستش باشد، می گذارد زمین و بلا فاصله خودش را می رساند به پدر بزرگ، همیشه گوشی وکیف و دفتر و دستکش را هم با خودش می آورد و ....

غریبه

    خدا نکند، شبی نیمه شبی و یا بعد از غروب، همان وقت که باد شاخه و برگ‌های درخت بلوط را محکم می کوبد به پنجره های اتاق و ماه نرم نرم سر می خورد زیر چادر چند ابر سیاه، غریبه ای با قدی بلند، یک ساک بزرگ و کت و شلواری که انگار چسبیده بر پوست تنش، پایش را بگذارد توی کوچۀ ما،...

عطر گل‌های یاس

محترم خانم، عمه ام، باز همان کارهای روز های پیشش را تکرار می‌کند. تک و تنها می نشیند گوشه اتاق، خیره می شود به دیوار. قاب عکس محمد صالح پسرش را می چسباند به سینه اش. آفتاب که کم کم جمع شد از گوشه به گوشه اتاق، از جا بلند می شود....

عروس

به به! چه خوب! انگار امشب  سحر خانم قصد دارد دوباره  عروس شود که  ترگل  ورگل نشسته است، بالای اتاق ونگاه می کند به دو در چو بی اش. و تا چند دقیقه دیگر حتما از جا بلند می شود و آرام آرام با ناز و غمزه  راه می رود توی اتاق.این سر اتاق ،آن سر اتاق، کنار پنجره ، نزدیک  آن دو گلدان بزرگ،...

ذوالفقار

شاید اگر پنجره ها باز باشد،درها هم همین طور یا بنشینم روی یکی از پله ها بتوانم به راحتی ذوالفقار برادرم را ببینم که هروقت یونیفرم نظامی گل و گشاد پدر را که اندازه قد و قواره اش نیست، می پوشد.کلاه نقاب دارش را روی سر می گذارد....

خرگوش‌های سفید

    اصلا باورکردنی نیست! آن خرگوش سفید که چشم های سیاهش تقریبا شبیه چشم‌های سیاه من است.و هرروز صبح می‌نشیند کناربا غچه همسایه ما. سرک می کشد، توی باغچه شان. بعد هی سرش را می چرخاند به چپ و راست. کم کم آن را خم می‌کند، مابین گل‌های رز.....

خانه قدیمی

    خانه ما دیگر آن خانه قدیمی نیست. نه نیست. انگار همه چیز عوض شده است!!! بخصوص عمه ام یاسمن بانو!!! وقتی آن روزها از خواب بیدار می شد البته صبحهای زود حتما چند دقیقه ای می ایستاد  گوشه اتاق، خیره می شد به شاخه و برگهای نقره ای درخت های کاج به گنجشک هایی که جیک جیک کنان می پریدند لابلای شاخه ها، کز می کردند روی سیم های سیاهی که چسبیده بودند به ستونهای چوبی  بلند کوچه، چند قدم دیگر بر می داشت خودش را می چسباند به پنجره، آنها را باز می کرد،....

یک تکه نور

اینقدر وول نخور، خودتو تکان نده، یک طرف بخواب، دستاتو نکوب به پهلو هام، شایدم پاهاته!؟ نمیدونی شونه هاتو که می چسبونی به دنده هام،  بعد فشار میدهی، چه تیری می کشه تو استخوون هام،  بخصوص استخوون سینه ام، از تکان خوردن های مداومته که ....

پدر

چه بی صدا زل زدی و داری نگام می کنی. منم نشستم و برات دعا می خونم.خانم گلم نشسته پیش من. گل‌های پر پر شده را می ریزه رو حرف های اسمت. من می‌گم رو عددها هم بچین. تموم نوشته ها گم می‌شه زیر گلایول‌های سفید. نگاهم می افته به آسمون. ابرها پشت هم. ممکنه بارون بیاد....

یکی به آخری

ای کاش نیایند. چون اگر بیایند، حتما تق تق پاشنه هایشان می پیچد توی پله ها. روی سنگ فرش ها از راهرو اولی با شتاب می گذرند و می پیچند ،توی راهرو های بعدی. به اتاق ها سرک می کشند و می پرسند کجاست؟ با سر و صدا و جیغ و شیون برم می دارند و می برندم کجا؟ ....

آیلار

آیلار...آیلارصدایم را می شنوی؟
شب پیش که تو خوابیده بودی، نه اینکه خواب خواب باشی، نه خواب بودی نه بیدار. چشم هایت نه بسته بود نه باز..می غلتیدی. یک بار به طرف چپ، گاهی به طرف راست. بعد صاف خوابیدی. از جا بلند شدم. یواشکی رفتم آن طرف اتاق، به طرف پنجره ها،پرده ها را تکان دادم و ....